Ρύθμιση δανείων σε ελβετικό φράγκο με υψηλές ελπίδες δικαίωσης για τους δανειολήπτες

νομική υποστηριξη δανειοληπτών

Χιλιάδες Έλληνες καταναλωτές (υπερβαίνουν τις 70.000!!!), έλαβαν κυρίως μεταξύ 2006-2009 στεγαστικά δάνεια σε ελβετικά φράγκα (CHF), χωρίς να έχουν επίγνωση του συναλλαγματικού κινδύνου που ανέλαβαν.

Η προσυμβατική τους  ενημέρωση, για τα εν λόγω δάνεια δεν είχε στόχο την αληθή ενημέρωση και προστασία τους, αλλά οι Τράπεζες τους έπειθαν  να «αγοράσουν»  το συγκεκριμένο τραπεζικό προϊόν, επιδιώκοντας δικό τους κέρδος  και όφελος. Πράγματι  παρουσιάζονταν τα εν λόγω δάνεια από τα πιστωτικά ιδρύματα ως ένα απλό «και με το δέλεαρ του  χαμηλού  επιτοκίου!!! και  της χαμηλότερης δόσης λόγω libor!!) στεγαστικό δάνειο, ενώ στην πραγματικότητα  ήταν προϊόν επενδυτικού χαρτοφυλακίου «υψηλού!!!» κινδύνου (συναλλαγματικού κυρίως).

Οι δανειολήπτες δεν ενημερώνονταν από υπάλληλο, ο οποίος είχε  πιστοποιητικό επαγγελματικής επάρκειας Β1, που χορηγείται από την Τράπεζα της Ελλάδος, όπως ο Ν. 3371/2005 ρυθμίζει και χωρίς ειδικές χρηματο-επενδυτικές  γνώσεις  και τεχνογνωσία γι’ αυτόν τον κίνδυνο (μεταβλητότητα της συναλλαγματικής ισοτιμίας) των συγκεκριμένων δανείων. Αντιθέτως η τράπεζα προσλάμβανε συνεργάτες χωρίς ειδικές χρηματο-επενδυτικές  γνώσεις  ώστε να πουλήσουν πολλά δάνεια. Το μοναδικό όφελος, προέκυπτε  μόνο  για τις Τράπεζες. Γιατί  αφενός μεν σε κάθε μηνιαία  καταβολή των δανειοληπτών οι Τράπεζες καρπώνονται, εις βάρος τους, την προμήθεια αγοράς του ελβετικού φράγκου,  αφετέρου υφίσταται και  συνολικής τους ωφέλεια λόγω της διαφοράς της ισοτιμίας με την οποία οι δανειολήπτες υποχρεώνονται να αποπληρώσουν τα σχετικά δάνεια και της ισοτιμίας με την οποία οι Τράπεζες έχουν  «κλειδώσει» (με πιστωτικά παράγωγα ή ασφάλιση) το ποσό αυτών των δανείων κατά το χρόνο εκταμίευσής τους.

Ως γνωστόν οι Τράπεζες διαθέτοντας επαρκή τεχνογνωσία και έχοντας πρόσβαση στα διεθνή οικονομικά δεδομένα (σύμφωνα με τις υποδείξεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το έτος 2006 θα επέρχετο υποτίμηση του Ευρώ κατά 30%!!!).

Είχαν φροντίσει, λοιπόν, να αντισταθμίσουν αποτελεσματικά το δικό τους συναλλαγματικό κίνδυνο κατά την εκταμίευση του ποσού των δανείων από τη διατραπεζική αγορά με πιστωτικά παράγωγα ή αντίστοιχες ασφάλειες (HEDGE, συμφωνίες ανταλλαγής συναλλάγματος, προθεσμιακά  συμβόλαια κ.λ.π.). Προς περαιτέρω διασφάλισή τους πούλησαν ή εκχώρησαν αυτά τα δάνεια σε ξένα funsεν αγνοία των δανειοληπτών.

Όταν ο συναλλαγματικός κίνδυνος (ραγδαία μεταβολή της ισοτιμίας μεταξύ ευρώ και ελβετικού φράγκου) πραγματώθηκε, αυτός έπληξε αποκλειστικά και μόνο τους δανειολήπτες.

Οι Τράπεζες δεν έχουν δώσει μέχρι σήμερα κανένα δείγμα συνεργασίας και η μοναδική τους απαίτηση από τους δανειολήπτες είναι να είναι ενήμεροι ως προς τις καταβολές των δόσεών τους. Διαφορετικά καταγγέλλουν άμεσα  τις συμβάσεις, εκδίδουν διαταγές πληρωμής κατά των δανειοληπτών (αναζητώντας το ποσό σε Ευρώ, με ισοτιμία 1,20), κεφαλαιοποιώντας έτσι τη ζημιά.

Έπονται μετά κατασχέσεις και πλειστηριασμοί…

Μοναδικός δρόμος και μέσο προστασίας των δανειοληπτών-καταναλωτών απομένει η προσφυγή στα Δικαστήρια, αναζητώντας με αγωγή την επαναφορά του δανείου τους στην αρχική ισοτιμία και την απάλειψη των καταχρηστικών όρων της δανειακής σύμβασής τους.

Τα πρώτα βήματα στην κατεύθυνση αυτή είναι άκρως ενθαρρυντικά.

πηγή:lekkakoulaw